piątek, 5 marca

Choroby przenoszone drogą płciową u kobiet.

Choroby przenoszone drogą kontaktów płciowych do niedawna były nazywane (dla podkreślenia sposobu zarażania się nimi) chorobami wenerycznymi od imienia rzymskiej bogini miłości Wenery.

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO – ang. World Health Organization) zmieniła nazewnictwo na choroby przenoszone drogą płciową (STD – ang. Sexually Transmitted Diseases). W powszechnym odbiorze społecznym do chorób wenerycznych zalicza się kiłę, rzeżączkę oraz plagę XX wieku – AIDS (ang. Acquired Immune Deficiency Syndrome, zespół nabytego upośledzenia odporności).

Choroby przenoszone drogą płciową (STD) to choroby, które są głównie przekazywane od jednej osoby do drugiej podczas współżycia płciowego. Mogą się one rozprzestrzeniać przez stosunki pochwowe, doodbytnicze i doustne.
Większość chorób przenoszonych drogą płciową dotyczy tych osób, które mają kontakty płciowe z osobą zakażoną. Jednakże istnieją pewne infekcje, na przykład świerzb, które są nazywane chorobami przenoszonymi drogą płciową, ponieważ są one najczęściej dokonywane drogą płciową ale, które mogą być również przekazywane w inny sposób. Wśród STD istnieją takie infekcje jak zakażenie chlamydią, które mogą zainfekować człowieka, nie powodując żadnych widocznych objawów. Osoba bez objawów zwykle nie myśli o sobie jako o chorym, choć jest zarażona i może zarażać innych oraz potrzebować leczenia.

Połowa wszystkich nowych zakażeń dotyczy młodzieży. A 1/3 zakażeń HIV (ang. Human Immunodeficiency Virus, wirus upośledzenia odporności u ludzi) występuje w grupie 15-25 latków. Powoduje to określone konsekwencje zdrowotne i ograniczenie płodności. W ostatnich latach wzrasta ilość zakażeń na chlamydię, kiłę, rzeżączkę najczęściej opornych na typowe leczenie. Szczególnie wysoki wzrost zapadalności na kiłę skojarzony ze wzrostem zakażeń HIV, nastąpił w grupie homoseksualnych mężczyzn.

ZMIANA OBYCZAJÓW

Od czasu pojawienia się zakażeń HIV zrezygnowano z konieczności poddawania się leczeniu, oraz ujawniania danych osobowych ze wszystkich kontaktów płciowych . Celem takiego postępowania dawniej było wyleczenie wszystkich zarażonych i przerwanie kręgu zakażeń. Obecnie nie ma przymusu ujawniania wszystkich danych osób, aby je zbadać i leczyć.
Wpływ na rozprzestrzenianie się STD mają lęk przed lekarzem, brak wiedzy, przemiany obyczajowe skutkujące łatwym podejmowaniem kontaktów seksualnych z przygodnymi osobami.

Sprzyjały temu następujące sytuacje:

  • zmiana klasycznego modelu życia rodzinnego, powodująca osłabienie wpływu wychowawczego rodziny,
  • łatwość rozwodów i dopuszczalność zdrad małżeńskich,
  • przyzwolenie na lekkość obyczajów i częste zmiany oraz wielość partnerów seksualnych,
  • d) epatowanie reklamami, filmami i innymi środkami audiowizualnymi mającymi w podtekście rozwiązłość i pobudzenie pożądania seksualnego, szczególnie efektywne u młodzieży,
  • łatwość przemieszczania się nawet na odległe kontynenty,
  • rozwój turystyki i seksturystyki,
  • wcześniejsze fizyczne i psychiczne dojrzewanie młodzieży przy jednoczesnym opóźnieniu dojrzałości społecznej skutkujące wczesną inicjacją seksualną,
  • łatwy dostęp do środków antykoncepcyjnych powodujący stałą gotowość do współżycia płciowego,
  • masowy rozwój prostytucji, wynikający ze zmiany obyczajowości seksualnej i nastawienia części kobiet na szybkie osiąganie wysokich dochodów,
  • wzrost spożycia alkoholu i używanie narkotyków ułatwia podjęcie ryzykownych kontaktów płciowych szczególnie u młodzieży.
  • Badanie w przypadku STD składa się z wywiadu, badania osobistego i środowiskowego. Zbierane są następujące dane:

  • informacje o stosowaniu środków barierowych,
  • przebytych STD,
  • obecności objawów u badanego lub u innych mających kontakty płciowe z badanym,
  • czynnikach ryzyka zakażenia HIV, HBV, HCV (wirusowe zapalenie wątroby typ B i C ),
  • ryzykownych zachowaniach w kontaktach płciowych,
  • prostytucji,
  • gwałtach lub wykorzystywaniu seksualnym.
  • RODZAJE ZAKAŻEŃ PRZENOSZONYCH DROGĄ PŁCIOWĄ

    Ze względu na drobnoustrój wywołujący infekcję, STD można podzielić na: wirusowe, bakteryjne, drożdżakowe (rodzaj grzybów), pierwotniakowe i pasożytnicze.

    Bakteryjne.
    Bakteryjne zapalenie pochwy, (ang. Bacterial Vaginosis – BV).

    Jest to zaburzenie równowagi immunologicznej w pochwie skutkujące rozwojem bakterii beztlenowych, któremu towarzyszy zmniejszona ilość fizjologicznych pałeczek kwasu mlekowego, bez ewidentnych cech stanu zapalnego. Wydzielina jest biało – szarawa o rybim zapachu, pH w pochwie podwyższone.

    Nie rozpoznana i nie leczona BV może dawać powikłania w postaci:

  • zapalenia szyjki macicy,
  • zapalenia błony śluzowej macicy,
  • zapalenia przydatków,
  • zapalenie przypochwia,
  • infekcji dolnego odcinka układu moczowego.
  • U ciężarnych może powodować zakażenie wewnątrzmaciczne, przedwczesne pęknięcie błon płodowych i przedwczesny poród.
    Leczenie polega na miejscowym zastosowaniu antybiotyku.

    Syfilis – czyli kiła nie jest zbyt powszechny w dzisiejszych czasach. Wywoływany jest przez bakterię o nazwie krętek blady (łac. Treponema pallidum).
    Krętek jest przenoszony w tracie kontaktów płciowych dopochwowych, doodbytniczych i doustnych. Przy przekazaniu od zakażonej ciężarnej do płodu powoduje kiłę wrodzoną.

    Przebieg zakażenia.
    Po 21 dniach od zakażenia pojawia się w miejscu wniknięcia bakterii „objaw pierwotny” pod postacią niebolesnego wrzodu. Zwykłe utrzymuje się przez 2-3 tygodnie i ustępuje samoistnie. Niekiedy może utrzymywać się przez 3 miesiące. Typowe lokalizacje to srom, szyjka macicy, okolica odbytu i w jamie ustnej.

  • Objaw pierwotny
  • Po 2-6 miesiącach od zakażenia, na ciele pojawia się wysypka. Występują objawy grypopodobne, jak gorączka, ból głowy i gardła. Tych obydwu etapów można nawet nie zauważyć. Jeżeli nie rozpocznie się leczenia, wówczas następuje trzeci ostatni etap, który może się objawić nawet wiele lat po zakażeniu.
  • Trzeci etap: uszkodzenie serca, mózgu, układu nerwowego i innych organów – może spowodować śmierć.
  • Konieczne leczenie pary przez lekarza.

    Rzeżączka zwana pospolicie tryprem.

    Rzeżączka jest powodowana przez bakterię – dwoinkę rzeżączki (łac. Neisseria gonorrhoeae). Jedna z najczęstszych STD.
    Rzeżączka i chlamydie są główną przyczyną PID (ang. Pelvic Inflammatory Disease, zapalenie narządów miednicy mniejszej).

    Objawy zakażenia pojawiają się po 1 do 14 dniach. U około 50% kobiet zakażenia są bezobjawowe lub przebiegają pod postacią zapalenia pęcherza moczowego.Sposób szerzenia – przez kontakty płciowe: pochwowe, doodbytnicze i doustne (mogą dawać rzeżączkowe zapalnie gardła).

    Rzadziej może być przeniesiona w sytuacjach:

  • ssania lub lizania zarażonego odbytu (na usta i język),
  • wprowadzenia palców do pochwy, odbytu lub ust zarażonego, z następowym wkładaniem do własnych ust, narządów płciowych lub odbytu bez uprzedniego umycia rąk.
  • Objawy rzeżączki:

  • upławy w kolorze żółtym lub zielonkawym o silnym nieprzyjemnym zapachu,
  • pieczenie i ból przy oddawaniu moczu,
  • podrażnienie i/lub wydzielina z odbytu.
  • Szerząc się drogą wstępującą może dawać zapalenie narządów miednicy mniejszej (PID) co może prowadzić do poważnych powikłań u kobiet, takich jak:

  • niedrożność jajowodów,
  • niepłodność,
  • ciąża pozamaciczna
  • przewlekły ból miednicy.
  • Ponadto, obserwacje epidemiologiczne i badania biologiczne dostarczają silnych dowodów, że zakażenie rzeżączką ułatwia zakażenie wirusem HIV.

    Konieczne leczenie pary przez lekarza .

    Zakażenie Chlamydia trachomatis – jedna z częstszych STD.
    Najczęściej infekcja dotyczy nastolatek, nieródek, wcześnie rozpoczynających dużą ilość kontaktów płciowych, z przygodnymi osobami. Objawy zwykle pojawiają się po 1 do 3 tygodniach od zakażenia. Natomiast u 70% – 75% kobiet zakażenia są bezobjawowe.
    Zakażenia przenoszone są przez kontakty płciowe drogą pochwową, odbytniczą lub ustną, z kimś kto jest zainfekowany. Mogą przenosić się z matki na dziecko w czasie porodu pochwowego, jak również do worka spojówkowego przez zainfekowane palce.

    Objawy kliniczne to:

  • parcie na mocz i konieczność częstego oddawania moczu,
  • żółto – ropna wydzielina z pochwy spowodowana stanem zapalnym szyjki macicy,
  • ból podczas współżycia lub krwawienia po współżyciu,
  • bóle podbrzusza jako możliwy wyraz zapalenia narządów miednicy mniejszej, zmian pozapalnych w jajowodach,
  • wtórna niepłodność,
  • ryzyko ciąży pozamacicznej (tzw. ektopowej np. jajowodowej)
  • może się rozwijać chlamydiowe zapalenie stawów.
  • Przypadki zakażenia odbytnicy najczęściej są bezobjawowe.
    Materiał do badań i testów diagnostycznych pobiera się z szyjki macicy, cewki moczowej i odbytu. Drobnoustrój lub jego materiał genetyczny wykrywa się specjalnymi testami immunoenzymatycznymi.

    Nie leczona infekcja może powodować powikłania, takie jak:

  • przewlekłe zapalenie szyjki macicy z żółtymi upławami, bolesnymi kontaktami pochwowymi, bólami dolnego odcinka kręgosłupa (tzw. bóle krzyża) i podbrzusza,
  • PID – zapalenie narządów miednicy mniejszej z powodu szerzenia się infekcji przez kanał szyjki macicy i jamę macicy na jajowody i stąd do miednicy mniejszej. PID może powodować zrosty, zmiany ropne skutkujące niepłodnością.
  • Konieczne leczenie pary przez lekarza.

    Uwaga !!
    Warto zrobić test na obecność chlamydii podczas corocznego badania kontrolnego u ginekologa.
    Leczenie infekcji chlamydiowych polega na krótkotrwałej antybiotykoterapii, zawsze pod kontrolą lekarza prowadzącego.

    Zakażenia spowodowane drobnoustrojem Ureaplazma urealyticum.

    Prawdopodobnie zarażonych tym czynnikiem infekcyjnym jest około 70 % mężczyzn i kobiet. Najczęściej do zarażenia dochodzi przez kontakty płciowe aczkolwiek można zarazić się w toalecie, basenie przy używaniu wspólnym ręcznika itd. Przebieg może być całkowicie bezobjawowy. W przypadku zakażenia objawowego obserwuje się następujące dolegliwości:

  • ból i pieczenie w cewce moczowej,
  • bolesne i częste oddawanie moczu,
  • parcie na pęcherz moczowy.
  • U kobiet infekcja Ureaplazma urealyticum może powodować zapalenie jajowodów, gruczołu przedsionkowego większego skutkujące ograniczeniem płodności. Nie leczona może powodować nawrotowe poronienia i porody przedwczesne. Można zarazić noworodka w trakcie porodu zakażonej matki. Przewlekłe zakażenie może powodować bóle mięśni i stawów, chroniczny kaszel i zmęczenie.

    Konieczne leczenie przez lekarza.

    Infekcje Mycoplazma.
    Zakażenie mykoplazmatyczne
    może przebiegać pod postacią: genitalis (dotyczącą narządów płciowych) i pneumoniae (dotyczy zapalenia płuc). Infekcja najczęściej przebiega bezobjawowo. Nie leczona może powodować u kobiet przewlekłe zapalenie szyjki macicy, cewki moczowej i jajowodów. Skutkować może chronicznym bólem genitaliów i niepłodnością.

    Konieczne leczenie przez lekarza.

    Choroby pasożytnicze.

    Wesz łonowa

    Wszy łonowe to małe owady gnieżdżące się na wszystkich (oprócz głowy) owłosionych częściach ciała, np. mogą występować pod pachami a czasem nawet we brwiach.Po zarażeniu np. w trakcie kontaktu płciowego objawy pojawiają się po ok. dwóch tygodniach.
    Owad nakłuwa skórę żywiąc się krwią powodując silny świąd i pieczenie okolicy wzgórka łonowego, z wtórnymi zakażeniami skóry z powodu zadrapań.

    Leczenie : dezynsekcja ubrań, ręczników i pościeli oraz leczenie miejscowe ciała pary i domowników.

    Świerzb – pasożyt skóry drążący w skórze korytarze, z nich wychodzą larwy wyklute ze złożonych jaj.
    Powoduje uporczywy świąd nasilający się pod wpływem ciepła, najbardziej dokuczliwy w nocy.
    Przebiega ze świądem sromu, któremu towarzyszy obrzęk z pęcherzykami i grudkami.
    Zmiany mogą występować między palcami, w zgięciu łokciowym, fałdzie pachowym, dole podkolanowym. Może być przenoszony drogą płciową, ale także przez ubranie, ręczniki i pościel.

    Leczenie – dezynsekcja ubrań, ręczników i pościeli, leczenie pary i domowników.

    Infekcje wirusowe.

    Kłykciny kończyste wywołuje wirus brodawczaka ludzkiego HPV (ang. Human Papilloma Virus).
    Jest ponad 100 typów wirusa HPV, wśród nich nisko, średnio i wysokoonkogenne (nazwy z powodu różnego prawdopodobieństwa wywoływania raka).
    Nie u każdego zarażonego pojawiają się brodawki, niekiedy przebieg jest bezobjawowy, pomimo obecności wirusa w nabłonku i możliwości zarażania.
    Od ekspozycji do pojawienia się objawów zwykle mija 1 do 3 miesięcy.
    Przenoszone są kontaktowo ze skóry do uszkodzonej skóry, lub poprzez przeniesienie zainfekowanych płynów z narządów płciowych. W rzadkich przypadkach może matka zarazić noworodka w trakcie porodu. Obserwuje się częste nawroty brodawek.
    Brodawki pojawiają się na zarażonej skórze zewnętrznych narządów płciowych, w pochwie na szyjce macicy, w okolicy krocza i odbytu. Mogą występować pojedynczo lub w skupiskach z towarzyszącym uczuciem świądu. Są różnej wielkości od drobnych wypustek na skórze do zmian kalafiorowatych.

    Leczenie za pomocą różnych metod w zależności od wielkości i lokalizacji:

  • lokalne chemiczne,
  • kriokauteryzacja (zamrażanie),
  • elektroresekcja (wycięcie pętlą elektryczną) i elektrokoagulacja (doprowadzenie do martwicy chorej tkanki)
  • chirurgiczne wycięcie
  • U kobiet infekcja HPV może powodować raka szyjki macicy. Udowodnioną profilaktyką jest coroczne wykonywanie wymazu z szyjki macicy do badania cytologicznego.

    Nie ma leczenia przyczynowego. Ostatnio pojawiły się szczepionki, które chronią przed zakażeniem dwoma lub czterema typami HPV. Nie znana jest ich długookresowa skuteczność, na jednoznaczne wyniki badań klinicznych trzeba poczekać około 10 lub więcej lat.

    Opryszczka narządów płciowych infekcja wirusem opryszczki (HSV ang. Herpes Simplex Virus).
    Są następujące typy wirusa opryszczki: HSV-1 powodujący opryszczkę ust i HSV-2 opryszczkę narządów płciowych. Jednakże oba typy mogą powodować zakażenia narządów płciowych.
    Zakażenia mogą być bezobjawowe, możliwe jest nieświadome przekazywanie wirusa przy kontaktach płciowych. Od zakażenia do objawów mija 2 – 7 dni. Infekcja HSV często daje nawroty nawet co 2- 4 tygodnie. Z każdym nawrotem objawy są w łagodniejszej postaci. W trakcie infekcji rośnie wielokrotnie ryzyko dodatkowego zarażenia wirusem HIV.

    Objawy:

  • świąd i mrowienie w okolicy narządów płciowych lub odbytu,
  • małe wypełnione płynem pęcherzyki z których, po pęknięciu powstają owrzodzenia,
  • ból przy oddawaniu moczu,
  • objawy grypopodobne.
  • Najbardziej zaraźliwe są miejsca gdy pojawiają się swędzące rany, które mogą ulegać nadkażeniu bakteryjnemu i ropieniu. Wymagana jest interwencja lekarza i leczenie przeciwwirusowe oraz objawowe.

    Wirusowe zapalenie wątroby typu A – wzw A (HAV – ang. Hepatitis A Virus)
    U zarażonych wirus występuje w kale. Infekcja wzw A klasyfikowana jest jako przenoszona drogą płciową ponieważ wirusy mogą być przeniesione przy technikach anilingus (rimming) czyli językowo-odbytniczych.

    Objawy zakażenia to:

  • łagodne objawy grypopodobne,
  • nudności, wymioty i biegunka,
  • utrata apetytu,
  • utrata masy ciała,
  • żółtaczka (zażółcenie skóry i białek oczu, ciemniejszy żółty moczu i blade stolce),
  • świąd skóry,
  • ból brzucha.
  • Objawy zwykle trwają do 2 miesięcy, ale mogą też nawracać. Przechorowanie daję trwałą odporność.

    Profilaktyka – zachowanie higieny i szczepienia.

    Wirusowe zapalenie wątroby typu B – wzw B (HBV – ang. Hepatitis B Virus)
    Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest najczęściej przekazywane poprzez wymianę płynów ustrojowych z osobą zakażoną. HBV szacuje się na 50 do 100 razy bardziej zakaźny niż HIV (wirus powodujący AIDS).

    Zarazić się można w następujący sposób:

  • przez stosunek płciowy dopochwowy, doustny lub doodbytniczy z osobą zarażoną HBV,
  • przez wspólne użycie igieł, strzykawek i substancji do wstrzyknięć (np. narkotyki itd.),
  • przez wspólne używanie narzędzi do zażywania kokainy i innych narkotyków donosowych,
  • przez użycie niesterylizowanego sprzętu do kolczykowania, tatuażu, akupunktury,
  • przez przeniesienie na dziecko od zakażonej matki w czasie trwania ciąży, lub w trakcie porodu,
  • poprzez transfuzję zakażonej krwi i środków krwiopochodnych.
  • Objawy zakażenia HBV:

  • łagodne objawy grypopodobne,
  • nudności, wymioty i biegunka,
  • utrata apetytu,
  • utrata masy ciała,
  • żółtaczka (zażółcenie skóry i białek oczu, ciemniejszy żółty moczu i blade stolce),
  • świąd skóry.
  • Większość dorosłych zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu B w pełni odzyskuje zdrowie i rozwija na całe życie odporność. Od 2% do 10% osób zakażonych w wieku dojrzałym, 30% – 50% dzieci (w wieku 1 – 4 lat) i 90% niemowląt, będzie przewlekle zakażona HBV. Będąc nosicielami mogą zakażać innych. U nosicieli może rozwijać się przewlekłe uszkodzenie wątroby. Zakażone dzieci, szczególnie noworodki, są znacznie bardziej narażone na postać przewlekłą choroby. 25% z nich ma szansę na rozwój chorób wątroby zagrażających życiu, takich jak:

  • przewlekłe zapalenie wątroby,
  • marskość wątroby,
  • rak pierwotny wątroby.
  • Leki przeciwwirusowe mogą zapobiec dalszemu uszkodzeniu wątroby w powikłanych przypadkach. Leczenie zwykle trwa 6 miesięcy. Profilaktyka polega na stosowaniu szczepień przeciw HBV.

    Hepatitis C – wzw C (HCV – ang. Hepatitis C Virus):
    Objawy zakażenia są podobne jak w HBV.

    Sposoby zakażenia:

  • jak wirusem HBV drogą krwiopochodną, przez wstrzyknięcia lub transfuzję zakażonej krwi
  • rzadko bywa przeniesienie z zakażonej matki na dziecko podczas porodu. Ryzyko zakażenia może być większe, jeśli matka jest nosicielem wirusa HIV,
  • przez urządzenia używane do aplikowania donosowo kokainy ( zanieczyszczenia krwią).
  • Wiele osób nie ma objawów, gdy zakażą się HCV. Objawy mogą się pojawić później, w okresie 15 do 150 dni, od zakażenia. Czasami nie rozwiną się żadne objawy ponieważ układ odpornościowy będzie skutecznie usuwać wirusa. Zakażona osoba bez objawów nadal może być nosicielem i przekazywać wirusa innym.

    Około 20% osób zakażonych wirusem HCV zwalczy wirusa w ciągu 6 miesięcy, choć nie oznacza to, że są wolni od przyszłego zakażenia HCV.
    Pozostałe 80% osób rozwinie przewlekłe zakażenie WZW typu C, w którym wirus może spowodować łagodne objawy lub przebieg bezobjawowy. Te osoby będą jednak nosicielami wirusa zapalenia wątroby typu C do końca swojego życia.

    Powikłania u nosicieli:

  • przewlekłe zapalenie wątroby,
  • marskość wątroby,
  • pierwotny rak wątroby.
  • Zapobieganie
    Obecnie nie ma szczepionki na zapalenie wątroby typu C, ale badania są w toku. HCV łatwo mutuje, co sprawia, że opracowanie szczepionki jest skomplikowane.

    Osoby przyjmujące narkotyki dożylnie nie powinny dzielić się przedmiotami służącymi do przygotowania i używania narkotyków, ponieważ mogą być zanieczyszczone zainfekowaną krwią.
    Należy unikać dzielenia się szczoteczką do zębów, narzędziami do golenia, lub czymkolwiek innym, co może być zanieczyszczone zakażoną krwią.
    Zakażenie drogą płciową jest możliwe poprzez otwarte rany lub owrzodzenia narządów płciowych.

    Nie ma leczenia przyczynowego.

    Zakażenia HIV (ang. Human Immunodeficiency Virus, wirus upośledzenia odporności u ludzi wywołujący AIDS).

    W Europie pod koniec 2010 roku żyło około 2,3 miliona osób zarażonych HIV. W Polsce w 2009 zgłoszonych zainfekowanych HIV było 27 tysięcy osób, z czego 17% to pacjenci w wieku 15-24 lata.
    W Wielkiej Brytanii nie wie o swoim zakażeniu HIV nieco ponad 25%, w Polsce około 50% -dane CDC (ang. Centers for Disease Control and Prevention).
    Niektórzy mają objawy grypopodobne przez kilka tygodni od zakażenia lub pojawia się wysypka i mogą być powiększone węzły chłonne Objawy te zwykle ustępują w ciągu kilku dni lub tygodni.
    Osoba zakażona HIV może zarażać innych już w ciągu tego samego dnia. Testy sprawdzające obecność przeciwciał HIV może wykonać najwcześniej za 3 miesiące. Niekiedy mogą być dodatnie już po 6 tygodniach lub sporadycznie dopiero po 6 miesiącach od zakażenia. Rzadko dostępne drogie testy PCR HIV zwykle dają wyniki w ciągu 3 tygodni od zakażenia.
    Infekcja innym STD zwiększa ryzyko zarażenia HIV poprzez uszkodzenia nabłonków i obniżenie lokalnej odporności. Przykładowo mężczyźni zarażeni rzeżączką i HIV w porównaniu z zarażonymi samym HIV mają 10 razy większe stężenia wirusa w spermie.

    Sposoby zarażenia HIV:

  • stosunek seksualny z zakażonymi drogą pochwową, odbytniczą, doustną,
  • wstrzykiwanie narkotyków i innych substancji igłą uprzednio zainfekowaną,
  • przetoczenia zainfekowanej krwi i środków krwiopochodnych,
  • tatuaże i kolczykowania niewysterylizowanymi narzędziami,
  • głęboki pocałunek, gdy są uszkodzenia nabłonka w jamie ustnej,
  • zakażenie dziecka w trakcie ciąży , porodu lub karmienia piersią.
  • Aby wyeliminować lub zmniejszyć ryzyko zakażenia HIV podczas kontaktów płciowych zalecana jest:

  • abstynencja płciowa lub podejmowanie współżycia po okresie dojrzałości,
  • obustronna wierność jednemu partnerowi,
  • korzystanie z męskich lub żeńskich prezerwatyw w sposób prawidłowy i przez cały kontakt płciowy.
  • Na razie nie opracowano skutecznej szczepionki zapobiegawczej. Są dostępne leki spowalniające postęp choroby, natomiast nie opracowano do tej pory leku, który byłby w stanie całkowicie wyleczyć pacjenta. HIV powoduje śmiertelne schorzenie AIDS (ang. Acquired Immune Deficiency Syndrome, zespół nabytego braku odporności).

    ZAKAŻENIA GRZYBICZE:

    Grzybice najczęściej wywoływane są przez drożdżaki Candida albicans.
    Drożdżaki do przetrwania potrzebują środowiska wilgotnego i ciepłego oraz materiału energetycznego jakim jest glukoza. Dlatego najczęściej wywołują infekcje pochwy i sromu. Ponadto ok. 20% populacji kobiet jest nosicielami drożdżaków (bytują w okolicy odbytu nie powodując negatywnych objawów).
    Objawem zakażenia jest wydzielina z pochwy o serowatej konsystencji i zapachu drożdży. Towarzyszą jej świąd i zaczerwienienie w okolicy pochwy, sromu lub odbytu. Częste są wyprzenia i spękania nabłonka oraz bolesne oddawanie moczu.
    Często drożdżyca pochwy towarzyszy ciąży, występuje o kobiet chorych na cukrzycę oraz przyjmujących leki hormonalne np. leki antykoncepcyjne.

    Leczenie polega na stosowaniu leków przeciwgrzybiczych (miejscowych i/lub doustnych) oraz leczeniu chorób towarzyszących np. cukrzycy (dieta i leki przeciwcukrzycowe).

    Wymagana jest interwencja lekarza.

    ZAKAŻENIA PIERWOTNIAKOWE:

    Rzęsistkowica wywołana jest przez pierwotniaka zwanego rzęsistkiem pochwowym (Trichomonas vaginalis)

    Zarażenie możliwe jest drogą kontaktów płciowych, a także w czasie kąpieli w basenie, łaźniach ogólnych, korzystania z toalety lub przez używanie wspólnych ręczników.
    Najczęściej zainfekowany jest srom, pochwa i cewka moczowa. U 70 % zakażonych choroba przebiega bezobjawowo . U 30 % objawy pojawiają się po 5 do 28 dniach od zakażenia, mogą przechodzić i powracać. U 50% kobiet rzęsistkowicy towarzyszy zakażenie rzeżączkowe. Po wyleczeniu nie nabywa się odporności i można zarażać się ponownie.

    Objawy:

  • świąd, pieczenie , zaczerwienienie i bolesność narządów płciowych,
  • bolesne oddawanie moczu,
  • pienista wydzielina z pochwy o nieprzyjemnym zapachu jasna , biała, żółtawa lub zielonkawa,
  • kontakty płciowe mogą być bolesne.
  • Zalecane leczenie przez lekarza.

    Komentarze końcowe.

    W trakcie leczenia STD konieczne jest powstrzymanie się od kontaktów płciowych, gdyż istnieje ryzyko zakażenia partnerów seksualnych. Po każdym zakończonym leczeniu jest konieczna kontrola lekarska.
    Najpewniejszym sposobem uniknięcia zakażenia STD jest powstrzymanie się od ryzykownych kontaktów płciowych lub pozostawanie niezakażonej pary w długotrwałym, monogamicznym związku (zalecenia CDC).
    CDC zaleca też używanie w sposób prawidłowy prezerwatyw w trakcie całego kontaktu płciowego niezależnie od tego jakiego rodzaju on będzie, ponieważ prezerwatywy lateksowe mogą zmniejszyć ryzyko zakażenia STD.

    Edward C. Green z Uniwersytetu Hopkinsa nie pozostawia żadnych złudzeń. Kampanie skoncentrowane na promocji prezerwatyw są szczególnie niebezpieczne dla społeczeństw zagrożonych przez epidemię HIV/AIDS. – Istnieje stały związek, ukazany przez nasze najlepsze badania, w tym przez finansowany przez amerykański rząd „Demographic Health Surveys”, pomiędzy większą dostępnością i stosowaniem prezerwatyw a wyższym (a nie niższym) poziomem zachorowalności na HIV – tłumaczył prof. Green w rozmowie dla lifesitenews.com.
    Między doniesieniami i zaleceniami wynikającymi z dobrze udokumentowanych badań naukowych a doniesieniami i zaleceniami promowanymi przez CDC zachodzi sprzeczność.
    CDC jest organizacją rządową i finansowaną przez rząd USA z lokalizacją w Atlancie, jej zalecenia dotyczą terytorium USA i świata. Z powodu tej afiliacji CDC jest podatna na wpływy polityczne administracji USA i poprawność polityczną. Dlatego bywają rozbieżności między wynikami rzetelnych badań naukowych a zaleceniami CDC.
    CDC zaleca stosowanie prezerwatyw. Jeżeli są one wykorzystywane prawidłowo, to są w 94% – 97% (w zależności od badania) skuteczne w zapobieganiu ciąży i są prawie w 100% skuteczne w zapobieganiu zakażeniu wirusem HIV.
    CDC podaje też podobny odsetek nowych zakażeń HIV u homoseksualistów i heteroseksualistów. W rzeczywistości, aktywni homoseksualiści są osiemnaście razy bardziej narażeni na zakażenie wirusem HIV niż w populacji ogólnej.

    Dla ciężarnych od początku ciąży i przy każdej wizycie zaleca się kontrolę BV. Wszystkim ciężarnym zaleca się wykonywanie badań diagnostycznych: w kierunku kiły, HBV i rzęsistka. W grupach ryzyka HCV, proponuje się badanie na HIV, celowa jest kontrola zakażenia chlamydią i rzeżączką.

    Opracował:

    Dr n. med. Marek Ślusarski
    Specjalista II stopnia z ginekologii i położnictwa oraz endokrynologii
    Prywatna Praktyka Lekarska Marek Ślusarski
    Warszawa, ul. Al. Jana Pawła II 35 / 44

    Na podstawie:

  • Bręborowicz GH i wsp. Ginekologia t2, PZWL, 2010.
  • Sexually Transmitted Diseases Treatment Guideline. Morbidity and Mortality Weekly Report 2010; 59: RR-12.
    http://www.cdc.gov/std/treatment/2010/STD-Treatment-2010-RR5912.pdf (11.07.2012)
  • Rekomendacje Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego w zakresie zakażeń przenoszonych drogą płciową w położnictwie i ginekologii. Ginekologia po Dyplomie 2008/II/01/wydanie specjalne.
  • Rekomendacje Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego dotyczące zakażeń Chlamydiatrachomatis w położnictwie i ginekologii 2007 r. http://www.umlub.pl/upload/jednostkiam/mikrobiologia/rekomendacje%20PTG/chlamydia.pdf (03.09.2012)
  • 58 lat Marian Kowalski znajomość wykonywanego zawoduTechnik Ortopeda: Wykształcenie zdobyte: Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie dało wiele inspiracji Warszawa

    Znajdziesz ciekawe informacje

  • Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *